Afvallen tips – DE drie focuspunten om blijvend af te vallen – deel 1

aug 11, 2017 | Afvallen

In deze en de twee volgende blogs wil ik je graag drie tips geven om af te vallen. Waar je op moet focussen als je blijvend wilt afvallen.

En het heeft even niets met eten te maken. Wel met voeding. Het verschil leg ik je later uit.

Afvallen tips deel 1

Wanneer je tot nu toe je focus op allerlei diëten hebt gelegd, wil ik je vragen dit nu even te vergeten. Diëten zijn zeer belangrijk. Maar pas wanneer je de basis hebt gelegd om ze te laten slagen.

Een dieet is nuttig om het symptoom van de onderliggende oorzaken weg te werken. Namelijk overgewicht of ongezondheid. Los je deze oorzaken niet op, dan ben je binnen de kortste keren weer terug bij af. Ik hoef het je waarschijnlijk niet uit te leggen.

Blijvend afvallen wil niet zeggen dat je blijft afvallen. Het houdt in dat je nog één keer een dieet gaat volgen totdat je streefgewicht is bereikt. En daarna zorgt dat je gezond en op gewicht blijft. En dat je relatie met eten weer leuk wordt en geen strijd. Hoe doe je dat?

In deze blog dus de eerste van de drie focuspunten. Emoties.

Laat je emoties voor je werken

De basis van elke verandering die je bij jezelf wilt doorvoeren, ligt altijd bij je emoties. Je voelt iets wat je niet meer wilt voelen. Of je wilt iets voelen wat je nog niet voelt.

Ben je verdrietig, boos, angstig of onzeker, dan wil je daar vanaf.

Ben je niet gelukkig of heb je te weinig zelfvertrouwen, dan wil je voelen wat geluk en zelfvertrouwen is. Ik schrijf bewust voelen en niet zijn. Want gelukkig is geen staat waarin je bent. Die staat van geluk is het gevolg van je gevoel, niet andersom.

We moeten die emoties dus te lijf gaan. Tenminste, dat zou je denken, toch? Maar waarom wil je iets voelen wat je nog niet voelt? En waarom wil je van een bepaalde emotie af?

 

Een emotie wil je iets vertellen

Heb je ooit een hete pan beet gepakt? Vast wel. Maar nooit voor lang neem ik aan? De zenuwen in je vingers vertellen je, dat het beter is de pan los te laten om schade te voorkomen.

Zie een emotie eens als een zenuw. Er gebeurt iets in je leven wat je fijn vindt, onprettig, beangstigend, opwindend. Iets wat je enorm boos maakt of waardoor je in paniek raakt. Of verdrietig of gefrustreerd.

 

Wat vertelt die emotie je?

Wanneer jij je boos voelt, dan is er iets of iemand over je grens heen gegaan. Hoe los je dat op? Simpel, door een reep chocolade op te eten, toch? Of, misschien zijn er betere manieren?

Misschien zou je eerst eens kunnen nagaan over wélke grens iemand is heen gegaan. En hoe zou je dit kunnen communiceren, zodat dit voor die andere persoon duidelijk is en je het een tweede keer kunt voorkomen. Zo hou je de boel een beetje in eigen hand.

Het is sowieso handig om te weten waar je grenzen liggen, dan kun je het vooraf al duidelijk maken en dat scheelt een hoop gedoe. Wanneer de boosheid voortkomt uit beperkende overtuigingen of persoonlijke belemmeringen, dan kun je mooi werken aan het verleggen van die grenzen. Zodat je niet zo snel boos hoeft te worden. Dat is ook heel fijn.

 

Zie je emotie onder ogen en laat het zijn werk doen

Soms kun je ergens verdrietig over worden. Verdriet geeft aan dat je iets bent verloren. Een persoon, een kans, een baan. Je hebt ruzie gehad of je bent in de armoede beland. Verdriet betekent dat je dit verlies erkent. Je weet dat het zo is en je voelt je er verdrietig over.

Verdriet is een pure emotie. En een krachtige. Het maakt je duidelijk wat belangrijk voor je is. Daar kun je wat mee. Je kunt het zien als een richting aanwijzer voor je leven. Of je kunt er door gaan zwelgen in zelfmedelijden. De keuze is aan jou.

 

Mijn verhaal over emoties

Mijn verdriet en hoe ik er mee omging

Mijn vader was erg ziek, al jaren. Lange trajecten in ziekenhuizen, operaties, te veel om op te noemen. Handen vol medicijnen. Elke dag. Met elk hun eigen giftige bijwerkingen. Er was geen redden meer aan en na goed overdenken en overleg besloot hij te stoppen met zijn medicijnen. Het was of thuis de rit uitzitten of, waarschijnlijk alleen, ergens in een ziekenhuisbed plotseling overlijden aan de gevolgen van alle kwalen. Zonder medicijnen zou hij nog zo’n 6 maanden kunnen leven. Thuis bij mijn moeder, omringd door zijn familie.

Ik werkte regelmatig in het buitenland en moest, een week na dit dappere besluit van mijn vader, weer voor twee weken op pad. Ik had nog met hem overlegd; “zal ik gewoon hier blijven?” “Welnee joh, ik ga voorlopig nog niet dood”, had hij me gezegd.

Na drie dagen kwam het telefoontje. Je moet zo snel mogelijk naar huis. Het gaat niet goed. Fuck, paniek! Ik kreeg mijn vader aan de lijn. “Kom zo snel mogelijk, ik hou het niet lang meer vol.”

De laatste woorden die ik met hem had uitgewisseld waren “ik hou van je pap!”, “ik hou ook van jou jongen”. Ik wist al heel lang dat dit zo was natuurlijk, maar we hadden het nooit zo expliciet uitgesproken.

Als snel zat ik in een vliegtuig en vloog ik peinzend door de nacht. Hoe zou het allemaal verlopen, wat zal ik nog tegen hem zeggen?

Om 06:00 op het vliegveld en direct mijn moeder gebeld? Hoe is het met pa? “Heb je het nog niet gehoord?”, “Hij is al overleden”.

Daar sta je dan. In je eentje op een vliegveld met een telefoon aan je oor waaruit de boodschap komt dat je vader is overleden. Binnen een seconde had ik mijn verdrietigste moment ooit. Wat kon ik doen? Janken, midden op het vliegveld. Hard ook nog volgens mij. Zo’n sterke emotie kun je en moet je ook niet onderdrukken. Maar is het daarmee dan voorbij? Natuurlijk niet.

Direct een taxi gepakt. Onderweg de gebeurtenis besproken met mijn beste vriend. Jankend natuurlijk. Daarna met de taxi chauffeur. In tranen.

De taxi ging natuurlijk direct naar het huis van mijn ouders, waar mijn vrouw inmiddels ook al was. Hartverscheurende taferelen. Zij hadden de piek van hun emotie al gehad. Ik viel er midden in. Ik ben een emotioneel mens en moest hartverscheurend huilen toen ik mijn vrouw en mijn moeder zag. Daarna mijn oom, de broer van mijn vader. En mijn neven. Constant liet ik mijn verdriet de vrije loop. Ik kon het gewoon niet bevatten.

Na een paar minuten ging ik naar mijn vader die al vluchtig lag opgebaard in de slaapkamer. En weer vloeide de tranen. Van verdriet. Maar ook van frustratie. Ik had niet weg moeten gaan. Ik had hem niet alleen moeten laten. Machteloosheid.

Dit duurde een paar uur. Onafgebroken emoties van verdriet, boosheid, frustratie. Dan denk je dat de wereld is vergaan en het nooit meer goed komt. Tot aan de begrafenis. Ik heb toch nog tegen hem gezegd wat ik wilde zeggen, ook al hoorde hij het al niet meer. Dat voelde goed. Sommige dingen moet je gewoon zeggen, ook al luistert er niemand.

Achteraf gezien heeft die stortvloed van tranen en woorden mij zeer goed gedaan. Ik liet het verdriet zijn werk doen. Het was er uit. De druk was er af. Nu was er weer ruimte voor rationeel denken. En nadenken over de betekenis van je eigen leven. Wat is nu feitelijk echt belangrijk in je leven? Dat kan ik je niet vertellen. Dat is een keuze die ieder voor zich moet maken. Maar de dood is een goed middel om je even scherp te zetten en te relativeren.

Zwelgen in zelfmedelijden heeft geen zin. Janken wel. De moed opgeven heeft geen zin. Praten over je boosheid en frustraties wel. Het liefst 1 keer heel erg duidelijk. Zodat het er uit is. Voor altijd. Of nog een paar keer. Maar niet je hele leven.

 

De moraal van het verhaal

Laat de emoties zijn werk doen. Krop ze niet op. Sluit ze niet binnen. Dat drukkende gevoel in je strot als je je verdriet of andere emotie probeert tegen te houden is die zenuw die jou die hete pan laat voelen. Laat die emotie de vrije loop en leer er van. Dan laat je die emotie vóór je werken, in plaats van tegen je. Dan heeft de emotie een functie en brengt het geen schade toe.

Zo leer je, zo word je meer mens.

 

Emoties en eten

Maar al te vaak proberen mensen hun emoties te onderdrukken. Of te vervangen. Verdriet wordt dan weg gegeten. Het korte pleziertje van het voedsel moet dan de ongewenste emotie vervangen. Dit is natuurlijk kansloos. Het is wat het is. Verwerk de emotie. Leer ervan en hou er van. Omarm je emoties.

Het weg eten van je emoties brengt slechts schade toe. Je emotie slaat om in een stemming en voor je het weet, ben je niet meer verdrietig, maar DOE je het. Dan heb je een stemming gecreëerd die je een leven lang kunt houden als je er niets aan doet.

Maar ook je lichaam wordt beschadigd door al het slechte eten. En dit is weer reden voor nieuwe ongewenste emoties zoals frustraties over je onvermogen tot zelfbeheersing, je afgenomen zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid. Allemaal niet nodig.

 

Wat kun je doen? Drie dingen:

Herken je emotie 

Wat voel ik op dit moment?

Ga eens rustig zitten of liggen er merk eens welke gevoelens je de afgelopen dagen of zelfs op dit moment het meest bezig houden. Is het boosheid? Frustratie? Angst?

 

Erken je emotie

Wees eerlijk tegen jezelf en geef gewoon toe waar je verbeterpunten liggen. Wat moet er veranderen en waarom? Waarom. De belangrijkste vraag van allemaal. Waarom moet het veranderen. Wat wil je wel en waarom?

 

Veranderen

Als je weet wat je voelt. Als je die emoties hebt erkent en je weet waar het fout gaat. En je weet wat je wel wilt en waarom je het wilt. Dan kun je gaan werken aan verandering.

De verandering die jij nodig hebt om je werkelijke identiteit te laten opbloeien. Met alle waarden en overtuigingen die daarbij horen. Dan wordt je de beste versie van jezelf.

 

Cool hé, emoties…..

Zou je me eens willen laten weten waar jij tegenaan loopt als het gaat om je emoties en eten?

In de volgende blog het tweede focus punt wanneer je blijvend wilt afvallen.

Meer weten?

Wil je alvast wat meer weten over emoties en hoe dit jouw eetgedrag beïnvloed?
We hebben er een leuk ebook over gemaakt. Kun je hier aanvragen. Het is gratis.

Succesvol Afvallen